แชงกรีลา

แชงกรีลา เป็นดินแดนที่ปรากฏในนวนิยายของ เจมส์ ฮิลตัน นักเขียนชาวอังกฤษ เรื่อง Lost Horizon หรือ "รักสุดขอบฟ้า" ตีพิมพ์เมื่อปีค.ศ. 1933 จากนั้นไม่นานมีการนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์จนโด่งดังไปทั่วโลก

ผู้คนเริ่มตั้งคำถามว่า แชงกรีลาอยู่ที่ไหนในโลก

ในนิยายของฮิลตัน กล่าวถึงนักบินสองคนที่หลงเข้าไปติดในดินแดนทิเบต ซึ่งคนยังไม่เคยเข้าไปถึง ที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยความเอื้ออาทรท่ามกลางยอดเขาสูงหิมะปกคลุม ผู้คนมีความเป็นอยู่ที่ดี ปราศจากความร้อนรนแบบโลกภายนอก จึงน่าจะเป็นที่ตั้งของแชงกรีลามากที่สุด เพราะดินแดนทิเบตนั้นอยู่ห่างไกลลิบลับที่สุดแห่งหนึ่งในโลก

ส่วนหนังสือ "หน้าต่างสู่โลกกว้าง เนปาล" เขียนไว้ว่า อาณาจักรแห่งชัมพละ หรือ ชัมบาลา (Shambhala) มีคุณลักษณะที่ตรงกับแนวคิดเรื่องแชงกรีลาทุกประการ

เชื่อกันว่าชัมพละตั้งอยู่ทางเหนือขึ้นไปในทิเบต ส่วนเบยุล หรือดินแดนแห่งหุบเขาลี้ลับ กระจายตัวกันอยู่ทั่วไปในเทือกเขาหิมาลัย

เล่ากันว่าเบยุลเกิดจากการสร้างของพระปัทมสัมภาวะ ภิกษุจากอินเดีย ซึ่งเชื่อว่าเป็นผู้นำพุทธศาสนามาเผยแผ่ในทิเบตเป็นรูปแรก และกลายเป็นเทพเจ้าหลังมรณภาพ

พระองค์เป็นผู้เนรมิตสิ่งต่างๆ ขึ้นมากมาย เมื่อครั้งที่พุทธมามกะ ในทิเบตถูกข่มเหงรังแก พระองค์ทรงสร้างดินแดนสุขาวดีที่ลี้ลับ แต่ละแห่งเป็นหุบเขาที่อุดมสมบูรณ์เหมาะแก่การเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์ มีป่าเขียวขจีในวงล้อมของเทือกเขาสูง เพื่อเป็นที่ลี้ภัยแก่คนเหล่านั้น

ในคำบอกเล่ายังกล่าวด้วยว่า เบยูลเป็นขุมทรัพย์อันยิ่งใหญ่ เป็นที่เก็บทอง เงิน อัญมณี คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ และตำราทางศาสนาที่สำคัญ รวมทั้งคู่มือประกอบพิธีกรรมต่างๆ ของผู้คนที่อาศัยในเบยูลเป็นผู้ที่ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ พระปัทมสัมภาวะทรงบันทึกเกี่ยวกับเบยูลในในพื้นที่เฮลัมบู ทางตอนเหนือของกาฐมาณฑุไว้ว่า "ดินแดนลี้ลับนี้ช่วยยึดอายุ เพิ่มกรรมดี และความร่ำรวยของบุคคล ผู้ที่ถือกำเนิดในดินแดนนี้ย่อมเป็นผู้ที่จะได้หลุดพ้นจากสงสารวัฏฏ์"

ชาวบ้านในพื้นที่พยายามจะชี้จุดที่เป็นเบยูลให้ชัดเจน ซึ่งที่รู้จักดีที่สุดคือ เพมา-โก (Pema-ko) ในพื้นที่ๆ แม่น้ำพรหมบุตรจากทิเบตโค้งลงสู่ทิศใต้ก่อนเข้าสู่แคว้นอัสสัม เบยูลที่รู้จักอีกแห่งคือเบยูลในสิกขิม เชื่อกันว่าอยู่ใกล้กับเขากังชันจังกา

สรุปแล้วแชงกรีลา ในจินตนาการนี้เป็นดินแดนสวรรค์บนดินที่มีความสงบสุข

มติชน