รายชื่อบล็อกเกอร์
สุริยา นามวงษ์
พลวิทย์ โอภาพันธุ์
บทความพิเศษ
สุริยา นามวงษ์
"ศิลปะทำให้เรารู้คุณค่าของการมีชีวิต"
งูเหลือมใหญ่ในภาพ "หมู่บ้านหุ่นฟาง"
โดย สุริยา นามวงษ์
ตราบใดที่งูเหลือมตัวใหญ่ยังอาศัยและพลางตัวใต้ร่มเงาป่าดั่งเช่นในภาพวาดของท่านอาจารย์สมพง เมื่อนั้นสุนทรียภาพในแบบหมู่บ้านหุ่นฟางก็จะสามารถมีอยู่จริงในโลก ไม่ใช่เป็นแค่เพียงความฝันเพ้อของศิลปินคนหนึ่งเท่านั้น สิ่งที่เราทุกคนควรจะต้องตระหนักรู้ คือ สุนทรียภาพและความงามที่ปรากฏจากผลงานการสร้างสรรค์ของศิลปินท่านนี้ อาจเป็นเพียงบันทึกสุดท้ายของมนุษยชาติก็เป็นไปได้
28 มิถุนายน 2559

          ท้องทุ่งในฤดูฝนเปรียบดั่งสวรรค์ของชาวนา มีน้ำฝนหล่อเลี้ยงและฟื้นคืนชีวิตให้กับสรรพสิ่งด้วยสีสันของท้องฟ้า ผืนดิน และหมู่สัตว์น้อยใหญ่

เป็นเสมือนท่วงทำนองของบทเพลงที่สร้างจังหวะและความไพเราะขับกล่อมโลกสีฟ้าใบเล็กๆนี้ให้น่าอยู่

          จังหวะการพริ้วไหวของดอกหญ้าและฝูงนกกระยางขาวที่โบยบินและเกาะตามกิ่งสาขาต้นไม้งาม

เชื่อมโยงผืนดิน ผืนน้ำ และผืนฟ้าด้วยบรรยากาศอันบริสุทธิ์ในชุมชนแห่งจินตนาการซึ่งถูกเนรมิตรขึ้นจากปลายภู่กันของศิลปิน

 

 

      ปัจจุบันนี้คงจะหาระบบนิเวศน์ที่สมบูรณ์นี้ยากยิ่ง  เนื่องด้วยมีปัจจัยต่างๆส่งผลต่อสภาวะแวดล้อม อาทิ ชุมชนขยายตัว ทรัพยากรณ์ธรรมชาติถูกรุกเพื่อใช้ประโยชน์มากขึ้น ดอกเบี้ยรุมเร้าเกษตรกร สารเคมีถูกนำมาใช้เพื่อลดความเสี่ยงในการสูญเสียผลิตผล ส่วนใหญ่มลภาวะเกิดขึ้นด้วยฝีมือมนุษย์เป็นต้นเหตุ โดยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์และความเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนเป็นใหญ่ ดังนั้นชุมชนเล็กๆที่ศิลปินสร้างสรรค์ขึ้นมาจึงเป็นชุมชนในจินตนาการซึ่งปราศจากมนุษย์ แต่มีหุ่นฟางเป็นตัวแทนของผู้ชายและผู้หญิง  ผสานกลมกลืนกับธรรมชาติ มนุษย์ที่มีลักษณะคล้ายหุ่นฟางนี้เป็นทั้งความหวังของระบบนิเวศน์ เป็นทั้งผู้ป้องปราม เป็นทั้งที่พึ่งพิงแก่สรรพสัตว์ ในมิติการสร้างสรรค์จิตรกรรมเหนือจริงเชิงความคิดฝันโดยศิลปิน  เพื่อสะท้อนให้ผู้คนได้ซาบซึ้งคุณค่าทางความงาม และตระหนักคิดถึงสภาวะการเปลี่ยนแปลง

 

   

          ภาพหมู่บ้านหุ่นฟางส่งสาระทางสุนทรียภาพถึงผู้ดู ศิลปินได้เห็นความเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อม จากความสมบูรณ์ค่อยๆเปลี่ยนเป็นการขาดสมดุล ดังจะเห็นจากภาพข่าวในปัจจุบัน เช่น ข่าวของโขลงช้างรุกที่ชาวไร่ งูเหลือมเข้าบ้านคน ปะการังฟอกขาว ล้วนแล้วแต่เป็นเหตุการณ์ที่เป็นสัญญานเตือนภัยที่กำลังเข้าใกล้มนุษย์ผู้เกิดจากพันธุกรรมของธรรมชาติทั้งสิ้น

          ผมเชื่อว่าตราบใดที่งูเหลือมตัวใหญ่ยังอาศัยและพลางตัวใต้ร่มเงาป่าดั่งเช่นในภาพวาดของท่านอาจารย์สมพง อดุลยสารพัน แทนที่การตกเป็นจำเลยของสังคมเมืองใหญ่ดังที่ปรากฏเป็นข่าวในทีวีภาคค่ำ เมื่อนั้นสุนทรียภาพในแบบหมู่บ้านหุ่นฟางก็จะสามารถมีอยู่จริงในโลก ไม่เป็นแค่ความฝันเพ้อของศิลปินคนหนึ่งเท่านั้น สิ่งที่เราทุกคนควรจะต้องตระหนักรู้ คือ สุนทรียภาพที่ปรากฏจากผลงานการสร้างสรรค์ของศิลปินท่านนี้ อาจเป็นเพียงบันทึกสุดท้ายของมนุษยชาติ และนับจากนี้ไปอาจจะไม่มีเผ่าพันธุ์ใดๆ ได้สัมผ้สความจริงของระบบนิเวศน์ที่อุดมด้วยสุนทรียภาพเช่นนี้อีก ถ้าเราทุกคนต่างละเลยที่จะดูแลโลกของเรา

Your browser is out-of-date!

Update your browser to view this website correctly.Update my browser now

×